اینجا ایران!

تنها قسمتی از هستی که فکر کردن در آن لزوما سرت را به باد خواهد داد. باور نداری از گوهر بانو بپرس.

سال نو مبارک
ساعت ۳:٠۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٧ فروردین ۱۳۸٧  کلمات کلیدی: نویسندگی ، ضد سیاست ، دانشگاه ، وبلاگنویسی در ایران

سه روز دیگه این وبلاگ یکساله می شه و فکر می کنم یه خونه تکونی اساسی لازم باشه.
اولا از اینکه این همه مدت به وبلاگم سر نزدم از خودم شرمنده ام. ثانیا فکر می کنم مطالبی که تا به حال در اون نوشتم یکمی زیادی از روی احساسات بوده. وبلاگ دفترچه یادداشتیه که همه می تونن بخوننش. پس باید جانب حرمت ها رو نگه داشت. اگه زیادی از ته دل بنویسی چرک و کثیف میشه. گاهی باید از امید و زندگی هم نوشت. سیاست مال آدم های دور از دل و حقیقته. این حرفیه که توی دانشگاه به همه می گفتم اما انگار خودم فراموشش کرده بودم. آدمک های دنیای سیاست میان و میرن. اما تنها کسی که می تونه زندگی ما رو تغییر بده فقط خود ما هستیم. حزب و اسم و رسم و سیاست سیخی چنده؟ 

می نویسم همه آنچه مرا می ماند
می نویسم همه آنچه تو را می خواند
در چنین سرد شبی نحس و پلشت
چه کسی جز دل تو اسب مرا می راند؟!
 
من از نور می نویسم. 
من از نور می نویسم...