اینجا ایران!

تنها قسمتی از هستی که فکر کردن در آن لزوما سرت را به باد خواهد داد. باور نداری از گوهر بانو بپرس.

انگار از آخرین باری که اینجا نوشتم صد سال می گذره. از خودم باید خجالت بکشم. وبلاگ مثل یه تیکه زمین می مونه. یه مدت که توش نوشته نشه دلش میگیره. الانم که یهو به سرم زد بیام این تو، نمی تونم سرمو بلند کنم و توی چشماش نگاه کنم. خنده داره، ولی عین واقعیته. از این نظر مثل آیینه هم هست. حتما شده نتونی توی چشمای خودت زل بزنی.

 

 

کلا امشب حالم خیلی گرفته است. به این فکر میکنم که بار های بعدی که میام بنویسم چند ساله شدم؟ ممکنه این وبلاگ تا اون ته مه های عمرم هنوز توی وب باشه؟ بار بعد زودتر میام و درمورد یه موضوع خاص می نویسم. الان نمی تونم سرمو بالا کنم. نه نمی تونم.

سه‌شنبه ٢۱ آذر ۱۳٩۱ساعت ٢:٤۳ ‎ق.ظ توسط آزاد جهان وطن نظرات ()
تگ ها: نویسندگی و فلسفه بافی و وبلاگنویسی در ایران