اینجا ایران!

تنها قسمتی از هستی که فکر کردن در آن لزوما سرت را به باد خواهد داد. باور نداری از گوهر بانو بپرس.

دوازده سال بردگی فیلم خوبیست. تلخیش قابل هضم است. گاهی باعث می شود سرت را پایین بیندازی. بیست دقیقة پایانی تکان دهنده است. بازی Michael Fassbender، Lupita Nyong'o و Paul Dano عالیست. موسیقی دلنشین است اما در بعضی موارد مخصوصا در صحنة های ابتدایی به جا استفاده نشده. استیو مک کویین در کارگردانی این فیلم البته که به پای کارگردانیش در فیلم گرسنگی نمی رسد اما مکث هایی هست و سکوت هایی که به سکوت مرگ می ماند. از آنجا که داستان حقیقیست و حقیقت همیشه غیر قابل باور، بیننده از اینکه سالومون تمام دوازده سال این فیلم را به چنین شرایطی تن می دهد و دم بر نمی آورد و صبوری می کند، دچار خشم می شود. در حالیکه زندگی همین است. همة ما به شرایط تن می دهیم. همه ما برده زمانه خود و آوار شرایطش هستیم و کم پیش می آید قدمی برای بهبود شرایط برداریم. که اگر برداریم چه اتفاق ها که نخواهد افتاد.

پوستر فیلم دوازده سال بردگی

 

جمعه ٩ اسفند ۱۳٩٢ساعت ٢:٥٠ ‎ق.ظ توسط آزاد جهان وطن نظرات ()
تگ ها: نیمچه نقد فیلم و فلسفه بافی و فیلم و سینما