سال نو مبارک

سه روز دیگه این وبلاگ یکساله می شه و فکر می کنم یه خونه تکونی اساسی لازم باشه.
اولا از اینکه این همه مدت به وبلاگم سر نزدم از خودم شرمنده ام. ثانیا فکر می کنم مطالبی که تا به حال در اون نوشتم یکمی زیادی از روی احساسات بوده. وبلاگ دفترچه یادداشتیه که همه می تونن بخوننش. پس باید جانب حرمت ها رو نگه داشت. اگه زیادی از ته دل بنویسی چرک و کثیف میشه. گاهی باید از امید و زندگی هم نوشت. سیاست مال آدم های دور از دل و حقیقته. این حرفیه که توی دانشگاه به همه می گفتم اما انگار خودم فراموشش کرده بودم. آدمک های دنیای سیاست میان و میرن. اما تنها کسی که می تونه زندگی ما رو تغییر بده فقط خود ما هستیم. حزب و اسم و رسم و سیاست سیخی چنده؟ 

می نویسم همه آنچه مرا می ماند
می نویسم همه آنچه تو را می خواند
در چنین سرد شبی نحس و پلشت
چه کسی جز دل تو اسب مرا می راند؟!
 
من از نور می نویسم. 
من از نور می نویسم...

/ 2 نظر / 20 بازدید
مریم آرامیان

سلام زیگیل خیلی خوب شد که دوباره برگشتی و نوشتی باسیاست کاری نداری، اشکالی نداره اما ... یادت باشه، اگه فکر می کنی تو با سیاست کاری نداری سیاست با تو کار داره. کاش می تونستی از خدا بپرسی نماینده ای به اسم علی خامنه ای تو ایران داره یا این علی آقای ولی فقیه نماینده یه خدای دیگه است.

مریم آرامیان

سلام مرسی از کامنتی که برام نوشتی ، حرفت هم خیلی خوب زدی [گل]