سریع و خشمگین

سری فیلم‌های The Fast & The Furious از نظر هنری درجه‌ی سه هستند، پر از حفره‌اند، بازی‌های مصنوعی دارند و ضعف کارگردانی‌شان باورنکردنی است . اما هربار تماشایشان بیننده را ارضا می‌کند. اینکه هفت بخش ساخته شده و تا سه سال دیگر قسمت‌های جدیدی هم از آن ساخته می‌شود نشان می‌دهد تماشاگران تا چه حد با شخصیت‌هایشان همذات‌پنداری دارند که همیشه صندلی‌های سینما را برای پی‌گیری سرنوشتشان پر می‌کنند و خرج فیلم‌ها را با چندبرابر سود به جیب سازندگان بازمی‌گردانند. حتی برای تماشاگران مهم نیست شخصیتی که کشته شده در قسمت بعدی زنده و سرحال برگردد به صحنه‌ی مسابقه. این مجموعه‌فیلم‌ها جدا از صحنه‌های جذاب ماشین‌رانی یک نقطه قوت اصلی دارد: شخصیت‌ها از نژادهای مختلف هستند و برخلاف اکثر فیلم‌های هالیوودی سفید نجات‌دهنده نداریم. برعکس سفیدی داریم که حاضر است به خاطر گروهی که خود را بالاتر از دوست، یعنی خانواده می‌داند، خلاف کند و بعد همگی با هم بنشینند و به ریش دیگر سفیدها و سیستم دست و پاگیر و بی در و پیکرشان بخندند.


/ 0 نظر / 19 بازدید