حرف‌هایی برای نوشتن

خیلی حرف‌ها هست که باید بنویسم. حرف‌هایی که هر قدر هم درباره‌شان نوشته شود دردی دوا نخواهد شد. حرف‌هایی که قرن‌ها زمان نیاز دارند تا دیگر نیازی به نوشتنشان نباشد.

 

* 

متنفرم از آن‌هایی زن را هیچ نمی‌شناسند. در قفس طلایی می ‌خواهندش. او را به دو دوره دختری و غیر‌دختری تقسیم می‌کنند. ناموس خطابش می‌کنند. غنیمت جنگی حسابش می‌کنند. تمامش هم به خاطر وجود یک عضو زاید در بدن زن که کارکردی کمتر از آپاندیس و لوزه دارد.

 

متنفرم از آن‌هایی که هنوز نمی‌دانند دخالت در زندگی شخصی از اساس اشتباه است و مرزبندی در شیوه دخالت در آن، معنایی ندارد.

 

متنفرم از آن‌هایی که آدم‌ها را مقدس می‌شمارند، و مردگان را مقدس‌تر.

 

متنفرم از آن‌هایی که از ما مردمانی ساختند که حتی از باخت فوتبال هم برای خودمان بهانه‌ای برای شادی بسازیم.

  

متنفرم از کفتارهایی که خود را سایة خدا بر زمین و چوپان خلق می‌دانند، و سلسله مراتب چوپانی را میان خود‌ی‌ها تقسیم کرده‌اند. این پدر زن آن‌ست. آن یکی برادر آن دیگری‌ست. یکی دیگر پسر یک نفر دیگر. همگی محرم رازهای پلشت یکدیگر.

 

متنفرم از تمامی انقلاب‌هایی که بوی خون می‌دهند.

 

متنفرم از زن‌هایی که دشمن‌ترین به جنس خود هستند.

 

متنفرم از خشک‌مغزهایی که دوباره قصد دارند ماشین جوجه‌کشی در خانه‌ها به راه بیندازند.

 

متنفرم از کفتارهای شیک‌پوش و لبخند بر لب که حرف از تدبیر و امید می‌زنند.

 

متنفرم از کروات‌زده‌ها و غیر  کروات‌زده‌های روشنفکرنمایی که با مغلطه و سفسطه و زبان‌بازی خلقی را به دنبال خود پای منبرهایشان کشاندند و در این چاه عمیق جهل که نوری به انتهایش راه ندارد رها کردند. همان دکترها، همان استادها، همان مردگانی که بزور مهر شهید می کوبند پای قبرهای متعفنشان. همان‌هایی که خائن‌ترین به وطن بودند. همان‌هایی که باید تف انداخت به صورت‌های سه تیغه‌شان و فلسفه‌بافی‌های تار عنکبوت گرفته‌شان. همان‌هایی که کپی‌‌های برابر اصلشان هنوز موجود است. بی‌عمامه و با عمامه. با ریش و بی‌ریش. با لبخند و بی‌لبخند.

متنفرم از تمامی مسببین این شوربختی که هر قدر هم دست و پا بزنی توان رهایی از آن را نداری.

 

از خودِ «گذشته‌ام»، آن گذشته‌ای که آن را از خودم شسته‌ام، از آنچه زمانی بوده‌ام و حالا دیگر نیستم، متنفرم.

 

**

دلم می‌خواست از خودم یک کودک داشتم و یک دنیای کوچک. خودم کودکم را بزرگ می کردم. افسانه‌های همه خدایان را از زئوس و مجمع خدایانش تا همین آخرینشان برایش بازگو می‌کردم. برایش از بی‌نظمی و بی‌ناظمی دنیا می‌گفتم. برایش از کوتاهی زندگی و بودنمان می گفتم. برایش از دوست داشتن می‌گفتم که تنها سلاح برای ادامه زندگی‌ست. برایش از نوری می‌گفتم که در خود انسان است و نه در آسمان. برایش از گرانقدری طبیعت می‌گفتم. برایش از آدم بودن می‌گفتم. برایش از منصف بودن می‌گفتم. برایش از بی‌وطنی می گفتم. برایش از ایستاده مردن می‌گفتم.

 

***

این قبیل آرزوها واقعا خنده دار و بیهوده و دلخوش‌کنک‌اند؛ می‌دانم هیچوقت هیچ کودکی از خودم نخواهم داشت.

کودک من خیلی پیشتر از اینکه نطفه اش در بطنم بسته شود زیر فشار این شوربختی مدام ارث برده از نیاکانم، مرد و نابود شد. ژن‌های او طاقت تاریکی را نداشت. دلش نور می‌خواست و آزادی و رقص و شادی بی‌مرز.

 

 

 

************

پ.ن 1:

به ارتمیس عزیز،

این روزها دل و دماغ برگردان ترانه ندارم. هر روز به زحمت چند کلمه‌ای به داستان نیمه‌تمامم اضافه می‌کنم و همین. این استفراغیات هم امروز ناگهان بالا آمد. باید یک جا ثبت می‌شد.

 

به زگیل خان عزیز،

 

 

پ.ن 2:

 

تصویری از «مَشتی» جوجه یک هفته‌ای خانواده ما، در پس‌زمینه‌ای از دستنوشته‌های من، دمپایی‌های من، گلدان‌ها و باغچه من.

***********
/ 7 نظر / 18 بازدید
artemis

سلام، متاسفانه در مورد بخش اصلي نوشته تون نميتونم اظهار نظر و يا قضاوتي بكنم، چون كه در شرايط فعلي شما قرار ندارم. فقط براتون آرزوي موفقيت مي كنم و اميدوارم كه هر چه زودتر با قلم شيوا و روانتون برگرديد. پ.ن: خيلي متشكرم كه به فتوبلاگم سر زديد.[لبخند] [گل][گل]

نصیرالدین جعفری

سلام. این پست بر خلاف دیگر نوشته های شما وحدت موضوعی نداشت اما کاملا مشخص است که از دل شما برآمده است. اما اسمی که برای جوجه تان انتخاب کرده اید خیلی مناسب و با مسما است. مشتی بودن را از حالت چهره و فرم ایستانش می توان حس کرد.

سپیده

وقتی کسی اندازت نیست، دست بـه اندازه ی خودت نزن . . .[پلک]

سپیده

درد ِ دل..... کـه می کنــی ... یعنی... ضعـف هـایـت را دردهـایــت را......... می گـذاری تـوی ِ سیـنی و تعـارف می کـنی کـه هـر کـدامـش را کـه می خواهنــد بــردارنـد ... تیــز کننــد ... تیــغ کننــد ... و بــزننـد بـه ....روحـت....

amir

چه تنفر های خوبی

سپیده

زندگی مانند یک سؤال چند گزینه ای است این گزینه ها هستند که باعث سردرگمی شما می شوند نه خود سؤال

علی اماده

متن تند تیزی بود من شما را نمیشناسم اگر هم میشناختم ادمی نیستم که در باره ی سایر ادم ها قضاوت کنم.با برخی از بندها موافقم و برای برخی دیگر انتقاداتی دارم. در درستی بند اول شکی نیست که چه درایران چه در نقاط دیگر به زن به چشم وسیله نگاه میکنند.وبرای یک زن بزرگترین شانس زندیگش این است که جامعه ملایم تر به دنیا بیاید. در سایر بندها یعنی از بند دوم به بعد تا بند پنج به نظر میرسد جامعه را مقایسه کردید با نقاط دیگر که از نظر من مردم ما چه درست وچه غلط چه بازور وچه به راحتی برخی چیزها را قبول کردند وبا توجه به بند دو دخالت در افکار یا زندگی شخصی افراد از اساس اشتباه است. درمورد نظرات شخصیتان نظری ندارم ولی پیشنهاد میدهم به جای بررسی کل مردها کل انسان یا ....و...و...و...انسان ها را تک تک بشناسید و مطماین باشید خیلی چیزها در تصمیم گیری یک فرد دخالت دارند پس با ملاحظه تر ان ها را نقد کنید امیدوارم از قلم فرسایی من ناراحت نشده باتشید