نیم نوشته ای بر فیلم کلاهبرداری آمریکایی

کارگردانی حساب شده، بازی های قرص و محکم، فیلمنامة چکش کاری و ظریف کاری شده و تدوین دلچسب. این چهار ستونیست که کلاهبرداری آمریکایی را به فیلمی تبدیل می کند که ارزش تماشای دوباره را دارد.

کریسچن بیل نقش را به نام خودش مُهر زده. ایمی ادمز و جنیفر لارنس فقط می درخشند. رابرت دنیرو با همان یک سکانس باروت به فیلم می ریزد. موسیقی و ترانه ها به جا هستند. طراحی لباس کمی مدرن تر از دهة هفتاد به نظر می رسد اما قابل قبول است. گریم شخصیت ها عالیست. دوید اُ راسل سکان فیلم را خوب در دستانش تاب می دهد و در نشان دادن جزییات روابط و صحنه ها تا حدودی اصغر فرهادی خودمان را به یاد می آورد. این وسط تنها مسئله آزاردهنده چپاندن زورکی تم "تحکیم بنیان خانواده" است که در انتهای فیلم دقیقا مثل شعارهای یوملاه بیست ودو بهمن عمل کرده و برعکس مشت می شود به دهان بیننده.

فیلم را باید دوباره دید تا بازیهای پس زمینه و واکنش شخصیت ها در مقابل هم و جنبه کمیکش را بهتر درک کرد. فیلم به دل می نشیند چرا که : « همه دست به حقه بازی می زنند تا این زندگی [نفرین شده ] را دوام بیاورند. »

 

پوستر فیلم کلاهبرداری آمریکایی

American Hustle

 

  

پ.ن : کریسچن بیل از نظر من یکی لایق اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد است!گاوچران اما مسئله اینست که نظر من اصلا مهم نیست! گمان می کنم اسکار را بدهند به متیو مک کاناهی. که انصافا او هم خوب نقشش را در آورده.چشم

 

××××××××××××××××××××××××××  

/ 0 نظر / 25 بازدید